Kort OverMij

Geboren in het jaar 1975 op 5 december kwam ik ter wereld. Een echte boogschutter dus. Superenthousiast overal over, reisluchtig, chaotisch etc, etc. Ik ben happily married met Mijn Lief (1976) samen hebben we twee prachtige dochters; Lara (1999) en Iris (2003).

Sinds mijn 7de jaar heb ik de chronische oogziekte Uveïtis..klikkerdeklik voor meer info.. aan beide ogen. Ik zag bijna geen fluit meer en na jaren van talloze onderzoeken, operaties, medicijnen (vooral prednison), zag ik weer redelijk wat en na de 2 laatste operaties aan beide ogen om staar te verhelpen op ongeveer 14 a 15-jarige leeftijd -lag ik daar met in mijn ogen alleen maar bejaarden op de afdeling- ging er werkelijk een nieuwe wereld voor mij open. Hállo leesbrilletje :) De chronische oogziekte staat gelukkig al jaren stil en daar heb ik wat anders voor terug gekregen....want stel je voor zeg, dat je niets mankeert?! Ondenkbaar! -voor mij althans-...

In het jaar 1998 raakte ik niet gepland zwanger -en ik woonde nog thuis...Oeijoei hihi...Het ongeboren kindje wilde ik houden, maar de vent die hoefde ik er niet bij...dus werd ik in juni 1999 de trotse alleenstaande moeder van Lara...

Een drukke periode brak aan -mijn baan weer terugvragen, die ik met veel bombarie zojuist had opgezegd, omdat ik iets héél anders wilde gaan doen -wist ik veel dat ik op het punt stond om mama te worden en dat DAT het was mbt iets héél anders haha. Oepsss. Enfin, een huisje moest gezocht worden en de hele huisraad en babyuitzet moest aangeschaft worden...De zwangerschap was "hell'-excusez le mot, maar ik vond er niks aan. Ik was 30! kilo aangekomen, had enorme last van maagzuur, moeite met vooruitkomen en mijn benen vlogen snachts van de pijn omhoog -achteraf gezien was dat dé uitbraak van de MS, maar hé wist ik veel! Het was mijn eerste zwangerschap en wellicht had iedere zwangere vrouw hier last van? En wat ik ook he-le-maal niet fijn vond was "zwangerschapsjeuk". Je zou daar bijna gek van worden! Volgens mij was ik achteraf gezien ook wel lichtelijk depressief, maar ja...niet zo raar eigenlijk...

Nadat ik net het aanbod van een huisje had gekregen, bleek weer des te meer, dat ik steeds maar niet "de oude" werd. Ik was echt continue moe -en dan niet zomaar moe-, af en toe liep ik alsof ik overdag flink gezopen of gesnoven had en ik was o zo blij met de kinderwagen -mijn steun- en toeverlaat-. Toen ik ineens dubbel begon te zien en alles begon rond te draaien, waar ik ook maar naar keek, kwam ik tot de conclusie dat ik toch maar eens naar de huisarts moest gaan. Misschien was er een lens van de staaroperaties destijds losgeschoten ofzo? Of was mijn Uveïtus weer "getriggerd". Maar nee, het was weer iets nieuws;

Sinds 2001 heb ik de diagnose gekregen MS (Multiple Sclerose) --> een zenuwziekte, waarbij heel je lichaam aangetast kan worden. In de afgelopen jaren heb ik kennis mogen maken met mijn altijd aanwezige vijand en minnaar "de wandelstok", mijn "mooiroodisnietlelijk rolstoel" en een superhippe "NOT" rollator en nu een scootmobiel -afschuwelijk ding, maar zo kom je nog eens ergens! Maar ik ga gewoon dóór, al is het nu in een wat langzamer tempo. Mijn ogen zijn aangetast, het gevoel in mijn hele lichaam, veel minder kracht, enorme evenwichtsproblemen en vaak pijn, ook is mijn geheugen niet meer wat het geweest is...kortom, menig bejaarde haal ik qua lichaamsproblematiek in....als ik een wedstrijdje doe met mijn oma...ben ik de grote verliezer :P

Voor het hele MS-gebeuren was ik secretaresse en zat ik overal op en in. Nu vul ik mijn "goede" dagen met creatief bezig zijn @Home, zoals pasteltekenen, gedichten schrijven, verhaaltjes maken, stukken schrijven voor de krant voor school etc, bakken, koken enweetikveelwat. En als ik me goed voel...of niet...dan ga ik er graag opuit....vooral naar muziekaangelegenheden.

In 2002 heb ik MijnLief weer "herontmoet". We konden elkaar nog van vroegah...en ik was ineens als door de bliksem geraakt. Ergens in juni 2002 zijn we gaan samenwonen...in januari 2003 getrouwd en oktober 2003 zijn we bevallen van onze jongste dochterlief. Dat ging snel he?! Maar als iets goed voelt, waarom zou je dan tijd gaan verspillen?

In het jaar 2009 ben ik door best wel een diep dal gegaan, omdat mijn allerliefste en allerbeste vriendin door borstkanker kwam te overlijden. Nooit en te nimmer zal ik haar vergeten! Voor deze hartverscheurende periode had ik nooit kunnen bedenken wat men met "hartzeer" precies bedoelde, totdat ik het toen zelf voelde...zo heftig, dat ik gewoon voorover gebukt ging als ik aan haar dacht.

Maarrrr....ik ben en blijf positief...waarom niet?! Stel je voor dat ik naast mijn schoenen ga lopen omdat er nooit iets misgaat?! Ik vind alles gewoon nog altijd veelsteleuk! Ik ga gewoon door....

Update 2011; In de zomervakantie van 2011 ben ik ontzettend beroerd geworden en in plaats van te genieten van onze heerlijke vakantie samen met onze meiden en mijn lief, kon hij mij op zijn eerste vakantiedag richting spoedeisende hulp brengen (mijn timing is altijd al ontzettend suckable geweest haha). Ik ben twee weken opgenomen geweest...en na drie!! (sjé, wat duurde dat lang...en ik maar kreperen)  maanden, ben ik als het goed is helemaal "doorgelicht" en zijn we erachter gekomen dat ik; een forse middenrifbreuk heb, spastische darm, b12- tekort, Vitamine D tekort, mijn lever zit vol met zeer waarschijnlijk goedaardige tumortjes (om het half jaar MOET het gecheckt worden) en mijn baarmoeder MOET eruit.....en de heren doktoren eerst maar zeggen dat het wss door de MS kwam of anders tussen mijn oren zat!! -je zou ze wat he zo af en toe-....enfin, ik moet eerst flink wat opknappen....de kilo's vlogen eraf (ik heb er nu wel weer een spiksplinternieuwe prachtige garderobe bij), maar mijn energie (waarvan ik al niet zo veel had) was ook he-le-maal "flushed down the toilet"...en dan kunnen we verder met opereren. Gelukkig krijg ik nu wel medicijnen, omdat ze weten wat het is...dus voel ik me al stukken beter....Joepie!

Update 2012; Mijn baarmoeder is op 8 juni 2012 verwijderd. Ik ben volledig platgespoten (algehele narcose), zodat de heren en mevrouw doktoren twee operaties konden combineren. Dat was best wel een unieke aangelegenheid in ons streekziekenhuis...maar hé...ik ben niet voor 1 gat te vangen uiteraard ;). Mijn baarmoeder werd dus verwijderd en er werd een nogal groot soort gezwel aan de linkerkant van mijn gezicht verwijderd. De operaties verliepen goed en ik voelde me de volgende al heel jovel. Dat hadden ze niet verwacht...en ik dus ook niet. Later bleek het maar goed te zijn, dat ik zo snel opknapte, want zo had ik zelf heel snel in de gaten (na 3 dagen), dat ik me ineens heel wat beroerder ging voelen..alsof er iets in mijn lichaam zat wat er niet thuishoorde. En mijn voorgevoel was juist! Een week na de operatie, terwijl ik haast kastje 6 lag, kwam in allerijl de huisarts langs en die ontdekte dat men in het ziekenhuis iets was vergeten te verwijderen. Een enorme rol operatieverband die men ingebracht had, omdat ik een bloeding tijdens de operatie had gekregen. Nu ja, het is een heel verhaal geworden..klacht ziekenhuis etc....hele gesprekken etc. maar het is uitgepraat en nieuwe protocollen mbt verpleging/patient zijn uitgewerkt. Mooi, want ik had toch bijna het loodje gelegd!

Update 2013; Nadat mijn man in oktober 2012 eerst thuis kwam te zitten -ziekteverlof- vanwege een onderste gebroken tussenwervelschijf, wat máánden duurde voordat hij weer kon werken...kreeg hij na zijn eerste ochtendje op het werk te zijn geweest..in de nacht van 26 feb op 27 feb. 2013 een hartinfarct. Tis toch niet te geloven?! Het lijkt wel een superslechte soap. Net 37 jaar (jarig op 23 feb.) en dan krijg je dit. Gelukkig is alles goed afgelopen doordat we zo snel gehandeld hebben, maar het gaat je niet in de koude kleren zitten! Achteraf bleek dat hij helaas driedubbel erfelijk belast is...hier valt niet tegenop te eten, sporten, leven...maar kan enkel en alleen met medicijnen in bedwang worden gehouden. Hij is gelukkig nu (sept. 2013) weer volop aan het werk en het gaat goed. Houden zo!!

Met onze jongste dochter zijn we ook al jaren "bezig". Zij is gediagnosticeerd met adhd en ass. Het is overigens een fantastisch superslimme meid..maar als je iets afweet van adhd en ass dan begrijp je dat het vaak allemaal best zwaar is en dan niet zozeer voor ons maar temeer voor haar. enfin..wordt vervolgd

4 opmerkingen:

  1. Hoi "moeder eend"

    Wil je even laten weten dat ik je dapper vind!
    En leuk dat je mijn volger bent geworden en dat je met mijn candy meedoet!

    Hartelijke groet, Sandra

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Moedereend! Je bent een kanjer! Zelf heb ik 20 jaar geleden ook verschijnselen gehad van MS/Spierdystrofie, 1 jaar lang elke dag pijn in mijn lijf etc. Ik heb er nooit een naam aan willen geven, maar ik heb toen al mijn amalgaam uit mijn mond verwijderd en alle klachten die ik had, zijn toen als sneeuw voor de zon verdwenen binnen 1 week! Onderzoek het! Wie weet helpt het jou ook! Je bent nog te jong om zulke klachten te hebben! Sterkte! Leuk dat je mijn blog nu ook volgt! groetjes Joke

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik lees nu net dit stukje over jou!!
    Wat heftig allemaal, tjonge.
    Nu even wat leuks; dus ik maak tegelijkertijd voor jou een verjaardagskado:) begrijp ik want dan ben je ook jarig zit ik hier net te lezen.
    Tja ik heb lang alle blogs nog niet gelezen,Haha.
    Nou de jouwe wel, en uuh ik ben al een beetje bezig hoor!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Lees dus nu pas je 'over mij'. Poeh, wat een heftigheid aan je lijf..... Extra knap dat je zo positief bent!

    BeantwoordenVerwijderen