donderdag 10 november 2011

overpeinzingen, mijmeringen

Best een mooie dag buiten....het zonnetje doet zijn best, maar voor de rest is het behoorlijk koud geloof ik en zodra het zonnetje even achter de wolken schuilt, ziet het er gelijk saai en somber uit. Eigenlijk wel een beetje zoals ik me voel. Beetje zonnig door het feit dat straks eindelijk de scootmobielmeneer weer bij me langskomt, hopelijk met een scootmobiel die ik nu wel kan bedienen. Maar aan de andere kant baal ik als een stekker dat die meneer juist bij mij moet langskomen....waarom bij mij? Ik heb daar eigenlijk helemaal geen zin in...ik wil gewoon op mijn fietsje kunnen stappen en wegrijden..Ik heb helemaal geen sjoege erin om zo een testritje te doen en dat heel de straat naar zijn raam snelt om te kijken wat er toch weer bij  mij gebeurd....misschien vind ik het wel gewoon eng om erin/op te rijden...die dingen gaan best nog wel loeihard en in sturen ben ik ook geen kanjer....

Kom maar terug als ik een jaar of 70 ben ofzo....das vroeg genoeg. Ik vind het geen gezicht die scootmobielen...het ziet er allesbehalve hip en trendy uit. Niet dat ik altijd hip en trendy wil zijn, ik probeer gewoon mezelf te zijn, maar een scootmobiel is gewoon NOT ME....ik bedoel maar; ik heb het nooit als "most wanted" op mijn verlanglijstje gezet...of gedacht...."later als ik groot ben, dan wil ik een scootmobiel"...nope...ik wil gewoon kunnen fietsen, lopen, huppelen, rennen en als het even kan schaatsen...

Jaja, ik weet het; je krijgt er zelfstandigheid mee terug (alleen jammer dat mensen nooit zeker weten of ze wel of niet tegen je kunnen praten als je in een rolstoel of scootmobiel zit....ik praat altijd wel en begin meestal zelf met een openingszin, maar soms is het best vermoeiend en heb ik niet altijd zin om te laten zien dat ik gewoon mens ben en ook meetel)...Er zijn nog veel ergere dingen die kunnen gebeuren.....Je kan hem toch opfleuren met stickers van Alfred Jodokus Kwak ofzo.....maar toch....

Het lijkt wel alsof ik in een soort rouw ben...afscheid nemen van...een stukje ideaal zelfbeeld, wat weer naar de knoppen gaat.....een stukje lichaam wat gewoon weigert te doen wat ik wil...inzien dat het niet anders is...toegeven aan onzekerheid....enige angst omdat ik denk " sjonge, als ik daar inzit, wat is het volgende dat me weer wordt afgenomen en waar kom ik dan in terecht....Schroom die ik iedere keer moet overwinnen, als ik erin plaatsneem....Vaker gebeurd het dat het me niet zo boeit, wat andere mensen denken...maar ik heb soms ook van die dagen, dat ik me niet zo super voel en dan voel ik me wel ineens "lopen" met die stok, of voel ik me "zitten" in mijn rolstoel...en ga mezelf afvragen "wat zouden ze van me denken?".... 

Ach, ik dompel me maar gewoon even onder in die rouw en zelfmedelijden...even doorbijten en tandjes op elkaar Corine.....Komt goed, schatje!

Have a Nice day :)

7 opmerkingen:

  1. oh ik kan me zo helemaal voorstellen dat je het niks vind om in zo'n ding te stappen alsof de hele wereld anders is als je in zo'n ding zit. En ja je weet zelf wel dat je daardoor weer mobiel bent, maar leuk is anders. Ik hoop van harte dat je de kracht kan vinden om je gevoel te overwinnen en toch de wereld weer in te gaan. Sterkte hé!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lieve schat-ik probeer me in te denken-en da's niet makkelijk-ik kan van alles zeggen waar je géén FUCK aan hebt. Maar hou je taai-ik vind je een kanjer-heb scheit aan de hele wereld(wijsheid van mijn opa). Ik hoop dat je je erover heen kunt zetten-morgen zie je het vast anders. Lieve groet met hart & ziel van Sil.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik wil je toch sterkte toewensen, weet natuurlijk niet wat er aan de hand is met je!!
    Misschien stuur je me nog een xtje meer over jezelf?
    Tenzij je er geen zin in hebt.
    Ik hoop nog van je te horen:)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hé Corine. Je kan het ook positief bekijken: wees blij dat ze met de technologie zo ver staan. DANKZIJ die scootmobiel kan je weer een heel pak meer! Dat sturen komt wel als je het een paar keer hebt geprobeerd (ookal rij je de 2 eerste keren tegen een boom of tegen de benen van een medemens... 3de keer goeie keer!) En wat de rest van je denkt? Niks verkeerds. Iedereen weet dat je er zelf niet voor gekozen hebt, want anders stapte je zeker wel op je fiets en reed je lekker overal naar toe.
    Het is allesbehalve leuk, maar denk er aan: wij staan met z'n allen achter jou en je lieve lief en je knappe dochters en heel je familie en vriendenkring idem dito!
    (Btw, om de één of andere reden barst ik bijna uiteen van nieuwsgierigheid door jouw reactie op mijn blog... tihi)
    Dikke opbeurknuffel en XXX

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wil je weten wat mensen van je denken? Nou als ik voor mezelf spreek dan zie ik een geweldige vrouw die heel positief in het leven staat, met humor, creativiteit, een geweldige moeder, etc etc....need I say more?
    Ik begrijp je zo goed. Ik zou ook balen, je gaat er toch niet vanuit dat je op je 30e al in een rolstoel beland, dat wil niemand. Sterkte xxxx

    BeantwoordenVerwijderen
  6. dat moet heel pijnlijk zijn,maarals je alleen maar aan huis bent gekluisterd omdat je nergens heen kunt dat zal ook heel pijnlijk zijn toch?ik hoop voor je dat je er vrede in kunt vinden en de voordelen er van in kunt zien.
    heel veel sterkte

    gr yvonne

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dankjulliewel lieverds!! (al zeg ik het zelf hihi)..

    Ik ben er vandaag al weer wat beter aan toe hoor...het proefexemplaar mocht ik hier houden...dus de scootmobiel staat nu in de schuur te pronken...Mijnlief heeft er gisteravond een paar rondjes mee gescheurd om mij ook het plezier ervan in te laten zien..jongstedochterlief vond het übermachtig en het op schoot zitten en wegsjezen is toch wel supervet -haar woorden, niet de mijne hihi-...

    BeantwoordenVerwijderen